Menu
A+ A A-

Σχεδιάζουμε ή περιμένουμε την ανάπτυξη; Featured

Άρθρο στη Μακεδονία της Κυριακής (7/9/2014)

Το 2014, εάν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις, η οικονομία της χώρας μας θα επιστρέψει, μετά από πολλά χρόνια, σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης. Σε αυτή την αναμενόμενη και πολυπόθητη μεταστροφή συνέβαλλαν, κατά κύριο λόγω οι θυσίες και οι προσπάθειες των πολιτών, καθώς και η αντοχή των επιχειρήσεων σε κλάδους, όπως μεταξύ άλλων ο πρωτογενής τομέας, ο τουρισμός και οι εξαγωγές, και λιγότερο οι πολιτικές που σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Με μερικές εξαιρέσεις που αφορούν στην αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, τη δημοσιονομική προσαρμογή και τον περιορισμό τις σπατάλης, καταγράφονται ακόμα και σήμερα δυστοκίες στα κρίσιμα ζητήματα της ανασύστασης του κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού, του περιορισμού της φοροδιαφυγής, της καταπολέμησης του λαθρεμπορίου κυρίως στα καύσιμα και της άρσης των περιορισμών που ορθώνουν εμπόδια στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις. Εύλογα λοιπόν, θα αναρωτηθεί κανείς, συνυπολογίζοντας και το δημόσιο χρέος που παραμένει στα δυσθεώρητα ύψη του 170% λειτουργώντας αποτρεπτικά για τους πιθανούς επενδυτές, εάν η ανάπτυξη στην Ελλάδα θα είναι σταθερή και διαρκής;
 
Μπορεί να είναι σταθερή η ανάπτυξη όταν μέχρι σήμερα δεν έχει αποκατασταθεί η ρευστότητα στις επιχειρήσεις και την πραγματική οικονομία; Μπορεί να είναι σταθερή η ανάπτυξη με περίπου 1,5 εκατομμύρια ανέργους. Με ραγδαία αυξανόμενο ρυθμό ληξιπρόθεσμων οφειλών από επιχειρήσεις και νοικοκυριά προς το κράτος; Με ασύλληπτο για τα δεδομένα των ανεπτυγμένων χωρών μέγεθος παραοικονομίας; Είναι βιώσιμο ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, που έχει στο επίκεντρό της, ακόμα και τώρα, το κράτος και κύριο όχημα της την κατανάλωση; Εκτός και αν κάποιος επιλέγει να εθελοτυφλεί, η απάντηση στα θεμελιώδη αυτά ερωτήματα είναι αρνητική. Δεν αρκεί βέβαια μόνο να καταλήξουμε στην παραπάνω διαπίστωση πρέπει ως χώρα, σε όλα τα επίπεδα, να αποφασίσουμε ότι από το να περιμένουμε την ανάπτυξη και να αγωνιούμε για τη διάρκειά της, είναι επιβεβλημένο επιτέλους, να τη σχεδιάσουμε.
 
Ιδιαίτερα τώρα, στις δύσκολες δημοσιονομικές συνθήκες, το καθοριστικό βήμα είναι η συγκρότηση ενός ρεαλιστικού εθνικού προγράμματος, που αφενός θα αντικαταστήσει τα μνημόνια και αφετέρου θα δίνει λύσεις σε νευραλγικά θέματα, όπως η ρευστότητα, η φορολόγηση και η δημιουργία κινήτρων για επενδύσεις. Το κέντρο βάρους της δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να μετατεθεί στη σταδιακή μείωση των φόρων και ταυτόχρονα πρέπει να ανατραπεί η τάση, που επικράτησε τα τελευταία χρόνια, να μειώνονται συνεχώς οι επενδυτικές δαπάνες. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μείωσης της χρηματοδότησης για επενδυτικές δαπάνες είναι οι Περιφέρειες, για τις οποίες πλέον τα κονδύλια έχουν εκμηδενιστεί. Και το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα οξύμωρο, εάν αναλογιστούμε ότι περάσαμε πλέον στη νέα εποχή της Ευρώπης των Περιφερειών, όπου οι Περιφέρειες μπορούν να διεκδικούν και να χρηματοδοτούνται απευθείας από την Ευρώπη, όχι όμως από το κράτος με συνέπεια, στη χώρα μας, η θεσμική και οικονομική αυτοτέλεια της περιφερειακής διοίκησης να απομακρύνεται αντί να έρχεται πιο κοντά.
 
Συγκεκριμένα, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, διαθέτει σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα στην αγροτική οικονομία, τον τουρισμό, τις εξαγωγές, τις μεταφορές, την ενέργεια, όμως η παρωχημένη λογική της κεντρικής διαχείρισης δεν μας επιτρέπει να τα εκμεταλλευτούμε με τον πλέον αποδοτικό και αποτελεσματικό τρόπο. Δυστυχώς, το κράτος δεν θέλει να αντιληφθεί ότι η σταθερή και διαρκής ανάπτυξη θα έρθει από την Περιφέρεια. Δεν θέλει να αντιληφθεί ότι αυτός είναι ο σύγχρονος δρόμος για να έρθουν νέες επενδύσεις, νέες επιχειρήσεις, νέες θέσεις δουλειάς. Και όσο επιμένει να μην το αντιλαμβάνεται, τόσο θα συνεχίζουμε να αγωνιούμε και να περιμένουμε για το πότε θα έρθει η ανάπτυξη και για το πόσο θα διαρκέσει.
 

back to top